De Muur is zwaar, loodzwaar. Bestaat er een mooier eerbetoon dan uithijgen net vóór de top?
We schrijven 18 april 1948. Vandaag wordt de 32ste Ronde Van Vlaanderen gereden over een afstand van 257 kilometer tussen Gent en Wetteren. Van de 265 renners zullen er uiteindelijk 85 de finish bereiken na een klassieker over Kwaremont, Edelareberg en Kruisberg. Uberflandrien ‘Ijzeren’ Briek Schotte wint de wedstrijd. Het inspireerde Karel Van Wijnendaele tot volgend stuk in Het Nieuwsblad-Sportwereld: ‘Zijn kunde blijft hoofdzakelijk geschraagd op brute macht en ontembare wilskracht. Louter wegens zijn luisterrijke wapenfeiten heeft men hem een nieuw ‘Leeuw van Vlaanderen’ genoemd. Zijn geliefkoosde tactiek is de tegenstrevers afslachten op slechte kalseide of op nijdige hellingen. Briek is het prototype van de weerstandskrachtige baanduivel, hij weerstaat aan alles, aan afstanden, slechte weders, bergen, jachten, sneeuw, hagel, regen of wind: hij is een slijkmens.’
Briek werd een legende. Dat de Ronde toen slechts over drie hellingen ging en aankwam in Wetteren vindt niemand erg. De Ronde Van Vlaanderen wordt gemaakt door de renners, niet door het parcours.
Het is dus perfect mogelijk de finale van een klassieker als de Ronde te veranderen zonder af te doen aan haar mythische proporties. Ook de volgende jaren zal het massale publiek, het delirium nabij, het uitschreeuwen van plezier bij de doortocht van jonge goden over de boenkige Vlaamse heuvels. Heel Vlaanderen zal voor de televisie meemaken hoe nieuwe Flandriens opstaan en oude hun zwanenzang beleven. De combinatie Kwaremont-Paterberg zal misschien wel nog meer spektakel opleveren en Oudenaarde wordt ongetwijfeld een prachtige aankomstplaats.
Maar is het wel nodig ‘Vlaanderens mooiste’ zulk een facelift te geven? Zeker niet. De Muur werd een legende in de legende. Een beetje zoals de Mont Ventoux in de Tour. Al wordt die ook niet elk jaar beklommen.
Net als de renners maakt het publiek de Ronde. Waar anders zie je duizenden mensen langs het parcours hun helden aanmoedigen. Elk jaar troepten zevenduizend mensen samen op hét scharnierpunt uit de koers: de Muur van Geraardsbergen. Deze mensen staan nu in de kou.
En net daar schermt de organisatie mee: ‘we doen het voor de toeschouwers’. Wie gelooft dat nu? Alles draait om geld en VIP’s. En VIP’s betekenen geld. Zij zullen voortaan drie keer uit hun tent kunnen komen om renners die ze vaak niet eens kennen te zien passeren. Voor de gewone supporter, die de Ronde groot maakte, zal nog minder plaats zijn rond de Paterberg en Kwaremont.
Hoe lang zal het duren voor Wouter Vandenhaute inkom zal vragen voor deze prachtige hellingen? Zo maak je koers kapot.
Elke Bosparkspurter denkt hier ongetwijfeld het zijne van. Maar zaterdag brachten we met een grote groep puffend en hijgend een saluut aan de Muur. Een eresaluut.
Een bekende dictator oordeelt keihard over de nieuwe Ronde
