Bosparkspurters

Mochten er zaterdagavond al echtgenotes klaargestaan hebben  om man-of vrouwlief met de deegrol  van de fiets te meppen;  die kon er niets aan doen dat het zo laat werd.  Het trouwfeest was misschien wel al in volle gang en de gasten voor de barbecue vroegen zich waarschijnlijk af waar de gastheer bleef; wel die zat nog op de fiets.  En daar was het goed.

Voor één keer geen Guido aan het roer maar Fi I en Fi II die de hele Bozzy-vloot voor de tweede keer dit seizoen naar Antwerpen loodsten.  En terug.

De overzet van Doel naar Lillo levert altijd schone plaatjes op; al zijn het natuurlijk geen parelwitte stranden, prachtige palmbomen en een azuurblauwe zee die als achtergrond dienen.  Eerder een kerncentrale en grijs Scheldewater.  En toch…

 t;
Lillo is natuurlijk niet de eindhalte van deze rit; Antwerpen ook niet maar toch werd in de Scheldestad halt gehouden om te genieten van een Bolleke.  Eerst aan het MAS. Maar daar was men niet tuk op een bende wielertoeristen. Alsof onze geblokte Peugeot retro-truitjes niet kunstig genoeg zijn.  Daarna in een andere bar waar de barmoeder een recordpoging ondernam om zoveel mogelijk over en weer lopen met zo weinig mogelijk Bollekes om een zo groot mogelijke groep te bedienen. 
Geen nood, het was gezellig en dorstig weer.  Dus je weet hoe dat gaat.  Eén Bolleke werden er twee en… net geen drie.
De Bosparkspurters bleven wel (banden) plakken toen Fi I bij het buitenrijden van de voetgangerstunnel lek reed.  Op de foto staat Iron FI  breeduit te lachen, eigenlijk is het groen lachen, de lucht is al gaan vliegen.

De rit naar Antwerpen was desondanks opnieuw een schot in de roos; een klassieker op de Bosparkkalender!

Renners aan het MAS.  Kunst?

Er zijn zo van die vanzelfsprekendheden…  Geen café zonder bier, geen Bosparkspurters zonder helm, geen kustrit zonder kust.  Alhoewel…
De Bozzyvloot peddelden zondag naar Heist maar of dat nu Heist aan zee of Heist op den Berg was kon achteraf niemand met zekerheid zeggen.  Niemand die het erg vond.

 

Bij de start leek het er nochtans nog op dat de kustrit een muis zou baren.  Grijze lucht en regenwolken dreigden roet in het eten te gooien.  Het vertrek liet even op zich wachten en de hemelsluizen gingen ter hoogte van Wachtebeke helemaal open.  Daar hadden ze toch een beke mee kunnen wachte hierboven.

Maar wat regen kan een echte coureur niet deren.  Eens op de fiets vergeet hij alle zorgen en geniet van een soepele pedaaltred, het zoevende geluid van zijn wielen en het gezelschap van een heel peloton kameraden.  Enkel een plotse valpartij kan hem nog uit zijn zalige roes doen ontwaken.  De kustrit baarde toch een muis; een roste.  Jo DW was helemaal van de kaart en knalde tegen Filip Michiels.  Gevolg: een meterslang remspoor, een kapot achterwiel, wat schaafwonden en allicht ook een gebroken hart.  Op de terugweg zou Jo dat liefdesverdriet  van zich afwerpen; als een rasechte Jurgen Van De Walle zou hij met het bloed nog op zijn gehavende knieën de groep kilometerslang mennen en ondertussen ook nog de verkeerslichten manipuleren.  Dat laatste gebeurde trouwens op vraag van zijn broer die ondertussen de tijd vond een fijn deuntje te spelen op zijn saxofoon.  De kustrit swingt.

De Heilige Guido straalt; de terugtocht zou voorspoedig gebeuren.

 

 

 

Na enkele uren fietsen reden de Bosparkspurters het Boerenhof in Heist aan zee.  De bevallige uitbaatster, de lekkere spaghetti en hier en daar een biertje zorgden voor een plezante ambiance.
De terugweg verliep voorspoedig.  Tussen de regenwolken door (wij bleven kurkdroog) gingen we aan het speeddaten.  Speeddaten is de nieuwe term voor het doorschuifsysteem van Bale Bale.  Het peloton vormt dan een ketting waarbij men twee aan twee fietst, na elke kilometer schuift de kopman rechts een rij naar achter.  Zijn buurman schuift op naar rechts; het gat naast hem wordt dan opgevuld door wie links als tweede rijdt.  Zo krijg je steeds even de tijd om kennis te maken met een nieuwe buurman voor iedereen een plaatsje kan opschuiven.  Echt speeddaten dus.  Bij mijn weten werden vooralsnog geen telefoonnummers uitgewisseld.

De kustrit werd traditioneel afgesloten met een souper en happy hour in het Bospark.  De beenham met warme groentjes smaakten heerlijk en de pintjes vloeiden rijkelijk.  Een mooie afsluiter van een mooie dag.

Aperitieven in een kerststal; niets is de Bosparkspurters vreemd.