Bosparkspurters

Zaaf slaapt zijn roes uit ergens tussen Perpignan en Nîmes

Zaaf kort na het ontwaken in Frans hospitaal.

Kennen jullie Abdelkader Zaaf nog? Tijdens de Tour van 1950 werd hij wereldberoemd. Nochtans won hij geen rit en bereikte hij nooit Parijs.
Tijdens de dertiende etappe van Perpignan naar Nîmes kreunde het peloton onder de verzengende hitte. Twee dappere Algerijnse coureurs, Zaaf en Molines, trokken er zich niets van aan en gingen op 200 kilometer van de meet in de aanval.
Het duo fietste stevig door en had op een bepaald moment zelfs een bonus van 20 minuten op het peloton. Maar de hitte woog zwaar. Zaaf stopte zelfs even om een fles wijn aan te nemen. Z’n dorst was echter nog niet gestild. De Algerijn dronk zich met een tweede fles wijn helemaal de Tourlegende in. Zeker toen hij al zigzaggend zijn weg wou verderzetten. Na enkele honderden meters kwam de arme man tot stilstand om tegen een boom zijn roes uit te slapen. De Algerijn heeft het peloton nooit zien passeren. Toen de laatste tourvolgers Zaaf wakker maakten sprong de renner terug op zijn fiets maar wel in de verkeerde richting. Moulines zou de rit uiteindelijk winnen met vier minuten voorsprong. De held van de dag werd toch Zaaf die uitendelijk in het ziekenhuis eindigde. De volgende dag mengde hij zich weer onder de renners maar werd door de tourdirectie uit koers gehaald.

Dit fantastische verhaal vertoont enkele parallellen met onze rit van zaterdag. De Bosparkvloot trok niet van Perpignan naar Nîmes maar wel van Lokeren naar Philippine. De thermometer wees geen veertig graden, eerder tien. Een strakke noordooster deed de rest. Toch gingen de renners er stevig tegenaan. Door de natte, modderige wegen van Zeeuws-Vlaanderen kwam het ook tot een gevecht tegen de natuurelementen. De Bozzyparkspurters haalden het met verve van de wind.
Voor Zaaf was de rit naar Nîmes z’n laatste van de Tour 1950; de Bosparkspurters zetten een punt achter het fantastische seizoen 2010. Niemand verging zoals Zaaf van de dorst maar in Philppine vloeide de wijn toch rijkelijk. De mossels waren fantastisch. Toen het peloton (27 renners!) zich weer in beweging wou zetten bleek dit net als in 1950 in de richting van vertrek. Dit keer was dat gelukkig wel de bedoeling. In de kantine bij DJ Mbuyu moest er immers nog nagekaart worden over de rit, de mosselen en het hele seizoen.

Na een langere nachtrust wegens het winteruur stond de laatste rit van het seizoen 2009 gepland . Lekker weertje , niet te koud en zon en zoals gewoonlijk (sedert de opwarming van de aarde een feit is) ook een stevige wind .

12 Mannen stonden vol ongeduld te trappelen toen er uit het niets een 13e ( toen moest hij al weten dat het verkeerd zou gaan ) aanstalten maakte om eens mee te fietsen . Didier M’buyu, onze eigenste kantinebaas had beloofd dat hij de laatste rit zou meerijden . Om 9u30 moest er nog op zoek gegaan worden naar ne koersvélo en dito schoenen. Toen deze klus geklaard was bleek dat het zadel veel te hoog stond en zijn koersschoenen niet in de pedalen klikten .

Na veel gesukkel eindelijk het zadel lager gezet en Didier had er niet beter op gevonden dan met zijn gewone sportschoenen op zijn klikpedalen mee te rijden . Dit bij een nog nat wegdek en veel herfstblaadjes op de grond .

Na een tijdsverlies van een kleine 20 minuten konden we eindelijk vertrekken met onze 13e kamikaze erbij . Didier had voor een eigen volgwagen gezorgd ( Had hij een voorgevoel ?) Ondergetekende verkoos om liever vooraan te rijden dan vroeg of laat over Didier te moeten rijden want al snel bleek dat stuurvastheid niet zijn sterkste punt is . Met een rustig tempo van rond de 28 km/u dachten we dat Didier makkelijk zou kunnen volgen . Maar wat bleek ; aan de Karibou in de pontweg had de ex topvoetballer zijn laatste cartouche al verschoten . Het komt er op neer dat we langer op hem gewacht hebben aan het vertrek dan dat hij meegereden heeft . Didier stapte dan maar in bij zijn confraters die hem met een reuzecammionette gevolgd waren . De bak Jupiler die Didier mee had kon gekraakt worden .

Na dit intermezzo gingen de 12 moedigen verder richting Koewacht . Bale Bale en Jo op kop aan een strakke 33 km/u tegen de wind . Kloeke gasten als je het mij vraagt . In westdorpe blies de wind vol in het voordeel en reden we met de rem op 40 km/u . Tijd om er een lap op te geven vond ik zelf en een snedige demarrage liet mij toe te versnellen tot 56 km/u , en dat nog redelijk lang vol te houden ook, want Jo kreeg het gaatje van 5 meter niet toe . Joris dan maar met Luc Bale Bale in zijn wiel . Nog een tijdje met drie blijven vlassen tot een kruispunt ons verplichte vaart te minderen .

Aan dat kruispunt bleek Jo een lekke band te hebben . Filip Vdv moest op tijd thuis zijn ( prioriteiten of relationele druk ? ) en wilde liever niet wachten tot de herstelling een feit was . Daarom stelde ik voor om met hem mee te rijden want alleen tegen de wind ging een lastige klus worden . Maar ook met twee was het verdomd zwaar . De Mtb-rit van zaterdag zal er nog wel voor iets tussen gezeten hebben hoop ik .

Toen ik arriveerde in de kantine kreeg ik te horen dat Didier uit de Camionette gevallen was !?!?!?!? en zwaar geblesseerd is . Hoe een kleine rit zware gevolgen kan hebben voor nen cafébaas . De fotos spreken voor zich .

Gelukkig is de humor van Didier beter dan zijn conditie en bleken zijn blessures doorgestoken kaart . Moet wel zeggen dat hij toch niet veel meer gewerkt heeft in de kantine , kwestie van de wonden te laten rusten denk ik .

De afsluitende pint deed deugd .2009 is dood , leve 2010

Christophe Cervélo

10 koene krijgers verzamelden aan het Bospark! Niet slecht voor een “eindeseizoens-zaterdag” met redelijk wat “regendreiging” en vooral veel zuid-westwind met 4 à 5 Beaufort kracht. Het was duidelijk, wie nu kwam opdagen was een echte coureur! Wat niet wil zeggen dat de afwezigen strandjeanetten of saloncoureurs zijn. Velen zullen waarschijnlijk een geldig excuus gehad hebben en zullen er zeker en vast een erezaak van maken om er bij de volgende “eindejaarsritten” wel bij te zijn! J
De heenweg verliep niet rimpelloos: Dimi De Jaegher’s fiets had last van een eindeseizoensdip en Jo’s GPS was niet zo afgesteld zoals die van het echte “Guido Position System”. Hubert vond rondtoeren in Terneuzen wel leuk, zeker toen we hem kwijt waren in de buurt van de lokale sexshops J.
Na het onverwachte sight seeing in Terneuzen, met ruim maar wel zeer mooi zicht op de grote Westerschelde, zetten we aan richting de blokken waar meestal het einde ligt van onze “dijkversnelling”. Na enig zoekwerk vonden we onze gekende eindstreep, nu het startsignaal voor een 7-tal kilometer “meewindvlammen” aan gemiddeld 48 km/u. De spurt aan de camping werd gewonnen door … yes: CiPO! En dit tegen een gezwinde snelheid van 59,67 km/u. Deze keer geen klimklassementje maar een spurtklassementje: (zeker als je het verslag zelf mag schrijven J): 1: Peter “CiPO” Laureys, 2: Luc “Bale Bale”, 3: Pascal “Joagere”, 4: Frank Foriers, 5: Jo De Wilde.
Vanaf de camping werd de terugtocht ingezet en dit met de voorspelde tegenwind. Bale Bale en Filipe Van de Vyver namen de rest op sleeptouw richting België. Toen Filipe’s licht uitging, namen Jo de Wilde en kersvers opa, Frank Foriers, dapper over, op het einde nog afgelost door Gianni Carpentini!
Deze moedige kopmannen brachten ons terug in Lokeren tegen een gemiddelde snelheid van 30 km/u.
Bosparkspurters van de dag waren zonder meer Jo De Wilde (ofwel nam hij een dubbele portie Herbalife J, ofwel beukt hij gewoonweg heel graag tegen de wind) en vooral Luc Bale Bale: trouwe kopman, mecanicien van dienst en vooral “nen beiër van ne coureur”.

Andere Bosparkspurter met grote verdienste, zij het niet op de fiets, was Joris “flaming” Clemminck: hij werd donderdag 1 oktober fiere papa van zijn 3de kindje.
Het clubbestuur en haar leden wensen Joris, mama Valerie, grote broer Edgar en zus Louisa heel veel geluk en voorspoed met kleinste broertje, Artuur! De foto’s van opa Frank waren zeer interessant, zeker die toen het babytje op zijn buikje lag met harige sloefkes aan!