Bosparkspurters

Zaterdag trokken de Bosparkspurters voor de laatste maal dit seizoen richting Muur Van Geraardsbergen. Als toetje was er ook nog de Bosberg.
Bale bale, Jean, Backpack Peter, Janco, Fi II De Witte, Jo De Wilde, Fi VDV, Bale Bale, Bale Bale Junior, Fernand, Frank Foriers, ‘moat moat’ Van Damme, Racing Rony, Jan Moens en Flaming Cleming tekenden present op deze prachtige zomerdag. Ook de B-groep was ruim vertegenwoordigd aan de Nachtegaallaan maar zij kozen zaterdag voor een ander traject.
Door het forfait van Bontempi bleef het bang afwachten of we de Muur wel zouden zien. Gelukkig zorgde de ervaring van Jo, PVD en Filip Van de Vyver voor een bijna vlekkeloos parcours. Iets wat in het verleden over ritten richting Muur niet altijd kon gezegd worden.

Vele mooie landschappen onderweg.

Bij het echte klimwerk kon Patrick ‘moat moat’ niet echt imponeren maar hij deed dat wel vooraf op de weg naar Geraardsbergen. Van kilometer nul tot kilometer zestig reed hij op kop en zette zo de hele groep uit de wind. Tijdens het oprijden was het overigens opvallend stil in het peloton.
De heuvelzone Onkerzele-Muur-Bosberg zorgde voor vuurwerk. Op Onkerzeleberg geraakte een selecte groep weg. Zij spurtten vol door. Wie het uiteindelijk haalde weet ik niet zeker (Fi De Witte?). Ik kon het schouwspel immers alleen maar vanuit de verte gadeslaan. Het was een prachtig zicht. M’n cartouche had ik dus nog op de Muur en dat legde me geen windeieren. Aan de kapel wist ik Racing Rony en Bale Bale net af te houden. Op de Bosberg kwamen deze renners eerst door gevolgd door Flaming Cleming. Voor wat het waard is: Fi Ii wist zich steeds bij de eerste vijf te plaatsen.

Bale Bale en Bale Bale junior bespreken hun tactiek.

Op de terugweg via Aaigem, Mere, Aalst, Schoonaarde en Berlare verrichte Bale Bale berenwerk. Met een aangename rugwind en een nog aangenamer zonnetje cruisde een uitgelaten Bozzy-vloot richting Bospark waar de boterhammen klaar stonden. Na 120 kilometer met een gemiddelde van 30km/u was iedereen tevreden. De Bosparkspurters zijn klaar voor de Grote Prijs Mobibikes.

Ranking (bijgehouden door Fi II De Witte)
Onkerzeleberg
1 Rony
2 Fi2
3 Bale bale1
4 Bale Bale2
5 FVDV

Muur
1 Fleming Cleming
2 Rony
3 Moat moat
4 Fi2
5 Bale Bale

Bosberg
1 Rony
2 Fleming Cleming
3 Bale Bale
4 Fi2
5 Filip VDV

De koninginnenrit van de Bosparkspurters staat er niet om bekend grote hoogteverschillen te overwinnen. Maar ook in een Vlaams polderlandschap kan er af en toe een lap op gegeven worden.
Zondag was het weer zover.

Dat onze club in de lift zit werd op onze kustrit nog maar eens duidelijk. Waar de Gordel zondag geen records kon breken slaagden we daar met het Bospark wel in. Ik denk niet dat we ooit met zo veel renners de zee bereikten (ben wel vergeten tellen; secretaris?). Al hebben we die zee eigenlijk niet gezien.
Tot grote spijt van enkele spurters. Hadden ze zich het wit uit de ogen gefietst en dan ontbrak dé grote beloning… De andere renners lieten het niet aan hun hart komen en genoten van een uitstekende maaltijd. Enkele (over)moedigen waagden zich zelf aan een eerste en tweede pint. Die hadden ze ook wel verdiend. In het oprijden had de wind immers eenennegentig kilometer lang ferm huisgehouden. Vooral de stukken zijwind op de Nederlandse fietspaden zorgden voor slachtoffers. De eerste vier, vijf rijen Bosparkspurters vormden een miniwaaier (een fietspad is niet breed) en daarachter hing alles op één lang groen-wit-blauw lint. Zeker als er dan een tegenligger opdoemde moest iedereen opzij. Zo vielen gaten. Gaten die vaak maar met veel moeite werden gedicht. De staart van het peloton werd ter hoogte van Sint-Laureins (nee, niet Sint-Laureys) opgeschrikt door een zwarte kat. Jan Moens z’n hart sloeg twee keer over maar dan reed hij heel koel over het arme beestje. Iedereen bleef recht. Tot grote opluchting van Kamikaze Clemminck die op dat ogenblik net achter Jan fietste.

Door de wind, en omdat we besloten hadden allemaal samen naar Knokke te rijden, bleef het gemiddelde de eerste 91 kilometer beperkt tot 28,5km/u. Toch was het de laatste twintig kilometer opvallend stil in het peloton. Alleen het geroep van PVD verbrak af en toe (eigenlijk vrij vaak) de rust.

De terugtocht naar Lokeren was van een heel ander kaliber. Met de wind in de rug legden de renners de tweeëntachtig kilometer af met een gemiddelde van bijna 31km/u. Voor een ongeveer veertig man tellend peloton is dit behoorlijk snel. Af en toe moest er behoorlijk uitgekeken worden. Steeds voorzichtig zijn blijft de boodschap.

Toen de Bosparkspurters uiteindelijk na 173 kilometer nog behoorlijk fris aan de kantine arriveerden bleek het happy-hour al tien minuten bezig. De mensen die met de wagen uit Knokke teruggekeerd waren zaten dan ook al gezellig te pintelieren. Geen tijd te verliezen dus; “Jef, un Petit verre on a soif!”. Honger hadden we ook. De paardenworsten of vol au vent met frietjes gingen er even vlot in dan de pintjes. Een schitterende afsluiter van een geslaagde kustrit. Proficiat voor het bestuur!

Met 13 vertrokken we uit Lokeren naar onze gekende startplaats in Gent.
Daar stond Luc “Bale Bale” ons al op te wachten (De man was al met ‘t fietsken tot daar gereden vanuit Hamme, kwestie van zeker niet te weinig kilometerkes te doen)
Met de wind in de rug trokken 14 moedige spurters richting Brugge en Oostende.

In Brugge werd het achterwiel van Jan nagekeken wegens verbrande rubbergeur. Hopelijk zou de hartslag van 170 nu wat zakken …
“Cervela Phillipart” en “Bale Bale” leidden een zeer stijlvolle intrede in Oostende tegen 56km/u! Iets te weinig supporters langs de kant op dat moment.
In ieder oord waar we halt houden, vinden we wel een Bozzy winkel! We poseerden dan ook fier met onze sponsor-mederenner, die enthousiast een tourke deed in zijn plaatselijk filiaal!

Naar het schijnt worden er binnenkort ook Bozzyfilialen geopend in Marbella, Nice en Milaan. Dan kunnen we meteen ons arsenaal ritten wat uitbreiden.
Na een korte passage langs de dijk placeerden we ons op het pleintje rechtover het appartement van Christophe en Jan. Het broodje liet lang op zich wachten, maar smaakte heerlijk!

De innerlijke mens versterkt met het broodje, cola, koffie en sommigen een Leffe (of 2) zetten we weer koers richting Brugge en Gent, deze keer met flinke tegenwind.
Jo nam nog gauw een Herbalife-cafeïnetabletje of 2 en voerde ons samen met Rony en om beurt Filip, Chistophe, Luc, Peter, Jean, Jan en Guy tegen nooit minder dan 33km/u door Brugge en richting Gent.
Op 10 km van het einde hadden een paar “kleine coureurkes” het snode plan opgevat om de harde werkers van dat moment te verschalken: tijdens een “ronddraaisessie” schreeuwden ze plots “auto achter”, waardoor de brave leiders tempo milderden en rechts uitweken.
Plots schoten die achtervolgers weg en lieten ze de goedgelovige brave zielen achter. Voor Filippo was het “half 6 donker” en Jan kon ondanks zijn geminderde hartslag evenmin aanpikken. Andere Jan was nog aan het nagenieten van zijn 2 Leffes en liets het koersgebeuren aan zich voorbijgaan. CiPO raapte al zijn moed bij elkaar en kon de vluchters nog net grijpen bij 193 hartslag. Met 11 bereikten ze samen het eindviaductje waar de 3 achtervolgers opgewacht werden. De laatste 2 km reeds iedereen moe maar voldaan binnen en won Rony het eindspurtje.
Met 140 km achter de kiezen reden we nog vlug richting Bospark om daar nog enkele dikverdiende promillekes binnen te kappen! Schitterende fietsdag!

Foto’s zijn groter te bekijken in fotoalbum.