Tweede fietsdropping was succes!

Wielertoerisme betekent heel vaak fietsen van punt a naar punt a. Rondjes rond de kerktoren. Of rond het Bospark. Daar is niets mis; maar op een bepaald moment wil je meer.
Stel, je zet een heel peloton op een bus met een onbekende bestemming. Aan topografisch wonder Guido geef je de opdracht iedereen naar huis te loodsen. Dan fiets je van punt a naar punt b; de fietsdropping!

image

image buschauffeur

Het heeft altijd iets van een schoolreis, die fietsdropping. Een dag waar je naar hebt uitgekeken. Nochtans weet niemand waarheen het gaat. De Rudy’s onder ons hebben het moeilijk. De zenuwen staan een klein beetje gespannen.
Het moet een vreemd zicht geweest zijn: onze Bosparkcolonne. Op kop de bus met vierentwintig wielrenners. Daarachter een vrachtwagen van Domani met al onze fietsen. En tot slot het wagentje van Peugeot met voorzitter Filip in vol Bosparkspurters-ornaat. Al slingerend baanden we ons een weg over de autostrade naar Namen (al wisten we dat toen nog niet).
Want ook de buschauffeur had er lol in. Op het laatste moment voorsorteren. Of net omgekeerd. Met zijn hele gevolg erachter. Want ook zij wisten niet waarheen de tocht leidde. In de bus werd er druk gespeculeerd. Noord-Frankrijk? We rijden toch op de goede weg. Tot we de E40 opdraaiden tenminste. Namen dan. Toch niet. Op de Brusselse ring ging het immers richting Charleroi. Natuurlijk,Guido houdt van voetbalstadions! Net als vorig jaar, toen het naar Staaien ging, zouden we vertrekken aan zo’n sporttempel. Mambourg dus. Of Bergen. Zijn die niet net als Sint-Truiden vorig jaar net uit de eerste klasse gedegradeerd? Groot was de verbazing toen we vanuit Charleroi opnieuw koers zetten richting Namen. Natuurlijk Namen, met zijn prachtige citadel. Hoofdstad van Wallonië, parel aan de Maas!

image image
En of het de moeite was. De citadel moesten we gelukkig enkel met de bus op. En met de fiets af. Daarna ging het via prachtig glooiende wegen naar huis. Veel verder dan je op een gewone rit kan komen. Prachtig. Met een aangename zon boven onze gehelmde hoofden.  Overal hing de tricolore buiten om onze doortocht een feestelijk tintje te geven.  Of had dit meer te maken met een andere sportactiviteit ergens ver weg in Zuid-Amerika?
Even werd gevreesd dat sommige renners kort na de doortocht bij Waterloo hun persoonlijk Waterloo zouden kennen door opnieuw op de bus te stappen bij de bevoorrading. Maar deze vrees was ongegrond. Iedereen had er schik in. Samen uit; samen thuis.

image

Na 148 kilometer draaide het voltallige Bospark-peloton de Lokerse vogelwijk in. De dropping zat erop. Maar niet zonder eerst een lekker broodje Fettini di Coppa te eten en een verdiende pint te drinken. Of Duvel. Of Cipo. Of twee.

Speciale dank aan Guido “Positioning System” Vergeylen. Hij is al een tijdje gestopt als voetballer. Nu scoort hij met zijn prachtige ritten.

image image