woensdag 18 mei 2011
De Xhorisspurters (13-15 mei 2011)
Eén plus één plus één is niet altijd drie. Net zoals twintig inschrijvingen niet altijd twintig renners opleveren. Wiskundige zekerheden waren ver te zoeken in Xhoris tijdens het afgelopen Bosparkspurtersweekend. Drie ritten stonden geprogrammeerd; uiteindelijk werd de zondagsrit geannuleerd wegens de regen.
Op vrijdag was het nog bijzonder warm in de Belgische Ardennen. Een negental Bosparkspurters vulden beide bidons en trokken hard aan de remmen toen ze vanuit Chevron de vallei van de Amblève infietsten. Of binnengleden. Deze Côte de Chevron is immers zo steil dat bepaalde fietscomputertjes tilt sloegen en percentages tot 26% aangaven! De wetenschap dat de auto’s boven stonden geparkeerd en dat deze helling over 110 kilometer in de andere richting zou moeten bedwongen worden zorgde voor enkele bedenkelijke blikken. Tijdens de rustige aanloop kon de Bozzy-vloot weer volop vertrouwen tanken. Blijkbaar viel die “Route des Sommets Lienne et Amblève” met haar meer dan 2000 hoogtemeters geweldig mee. Een beeld dat na de beklimmingen van de Côte du Wanne, Stockeu en Côte du Rozier diende bijgesteld te worden. De laatste klim richting auto’s bleek voor vele Bosparkspurters dan ook een ware uitdaging! Een speciale vermelding trouwens voor Jo De Wilde. Vier weken na zijn sleutelbeenbreuk reed ook hij een deel van dit parcours. Mocht Tyler Hamilton niet zo’n bedenkelijke reputatie hebben; ik noemde dit Hamiltoniaans.
De volgende morgen bleek het peloton gegroeid te zijn! Christa, Eef, Jo De Witte, Peter M., Koen DB, Bozzy en ondergetekende hadden de wit-zwart-groene garde vervoegd. Zij wilden de “route de buissonniere” voor geen geld missen. Honderdtwintig kilometer genieten van pittige Ardeense hellingen, lange afdalingen, linke bochten en af en toe een snedige demarrage. Dit alles in prachtig fietsweer. Geen zomerse temperaturen maar ook niet koud en al zeker geen regen. Meer moet dat niet zijn.
Of toch! ’s Avonds ontpopte Fi II De Witte zich als absoluut petanquekampioen. Hoe hij de ballen ‘tireerde’ en bepaalde tegenstanders tot wanhoop dreef doet alleen maar het ergste vermoeden voor ons pensioen…
Toen op zondagmorgen de klokken van Xhoris Fi Michiels voor de zoveelste keer uit zijn slaap haalden regende het al pijpenstelen. Daar ging ons traditionele aperitief in Durbuy! Alleen Peter M. probeerde met behulp van zijn buienradar iedereen nog warm te krijgen voor een laatste ritje. Zonder succes. Of zoals gezegd: één plus één plus één is niet altijd drie.
